31 mei 2009

Ik wil een blonde, zwangere negerin op een parkeerplaats. Ik wil haar stiekem terwijl mijn wiskundelerares mee gluurt. Ik wil een lekker stout tienermeisje die in sexy lingerie mijn naam uitbeeld, letter voor letter. Ik wil dat ze dat doet, terwijl er kreungeluidjes uit mijn mobieltje komen. Ik wil een volslanke huisvrouw. Die eigenlijk te mooi is om huisvrouw te zijn. Nee, ik wil toch liever een sexy oma. Of een in zwart leer gehulde slavin. Eentje die alles doet wat ik zeg.

Eigenlijk heb ik alles wel voor elkaar. Op het bekende rijtje, zeg maar. Ik ben zo'n begin dertiger. Alleenstaand. Oh nee. Sorry. Single. Een vrijgezellenflat vol Ikea meubelen. Niets te klagen. Een leuke auto voor de deur. Een parttime baan als welzijnswerker waar ik veel plezier in heb. Verdien nog wat bij als fotograaf. Familie. Vrienden. Ik heb het aardig voor elkaar. Altijd wel ergens mee bezig. Terrasje hier. Festivalletje daar. Begin dertig. Single. En tevreden!

En als begin dertiger met een mobiele telefoon hoef je je tegenwoordig niet meer te vervelen. Zeker niet na tien uur 's avonds. En in de buurt van een televisie. Vlak voordat ik 's avonds naar bed toe ga, zap ik het welgebruikelijke rondje langs de 34 kanalen. Meestal besef je, doordat er echt niets meer op is, dat het nu wel bedtijd is. Het begint nog vroom met de herhaling van Knevel en die andere gozer. Slaapverwekkend, maar vroom. Dan zap ik altijd snel langs een herhaling van een documentaire die ik toch al niet wilde zien. En dan sluit ik de publieken af met DWDD. Al gezien om half acht, dus … zap!

En dan val je met je neus in de boter. Ik behoor overduidelijk tot de doelgroep met mijn begin-dertiger-syndroom. SMS 'keldermeisjes aan' naar 4800. SMS 'buitensex aan' naar 4050. SMS 'sexmovie on' naar 4747. En laat je verwennen! Commerciële seks op de commerciële zenders. Speciaal voor mij, begin dertiger. Die net naar bed wil. Ik denk dat het reclamebureau zijn werk niet helemaal goed heeft gedaan. Het boeit me namelijk niet helemaal. Of helemaal niet, dus … zap!

Ah, daar is ie dan. De redder van de late avond. Nadat ook de Nederlandse Energie Maatschappij vond dat Natasja Froger niet meer geloofwaardig overkwam. En zij kunnen het weten. Zij zijn immers de autoriteit op het vlak van geloofwaardigheid. Met hun irritante studenten tijdens etenstijd aan je deurbel. En zij brengen ons nu Maurice de Hond. Die ons al jaren vertelt hoe de verkiezingsuitslag eruit gaat zien. Om er daarna op te wijzen dat het maar polls zijn en de realiteit er natuurlijk heel anders uit ziet. Die Maurice de Hond vertelt mij nu dat 96% van de huishoudens teveel betaalt voor zijn energie. 96%! En dat de NEM dat, samen met Maurice de Hond, wel even op gaat oplossen.

Ik zap weer terug naar de zwangere negerinnen. De wiskundeleraressen. De lekkere stoute tienermeisjes. De volslanke huisvrouw. De sexy oma. En de in zwart leer gehulde slavin. En als je nu heel snel tussen die twee zenders zapt …

24 mei 2009

"Het heeft mij uiteraard, euhm, verrast, deze mededeling. Ik vind het, euh, erg jammer om dit bericht te horen. Ik denk dat dat geldt voor velen. Euhm. Op mijn verjaardag kreeg ik nog een smsje van Jan en Yolanthe. Dat was, euh, leuk om die gelukwens per sms te krijgen. Euh. Ik heb, althans via via, wel even contact met Jan Smit gehad, maar dat zal wel doorgaan. Maar het is jammer om dit te horen."

Wow. Jan Smit stuurt smsjes aan Jan Peter Balkenende! Zelfs op zijn verjaardag. En als Jan zijn vriendinnetje dumpt, de sloerie, dan is er ook contact. Wel via via natuurlijk. Niet direct, dat doe je op verjaardagen. Bij liefdesverdriet doe je dat via via. Via wie eigenlijk? Via de moeder van de premier? Die hebben we trouwens ook al een tijdje niet meer gezien. Of smst de vrouw van Jan Peter met Jan? Of nog erger, zit er ergens op het departement een ambtenaar op onze kosten te sms-en in naam van de premier? Wat doe jij voor de kost? Ik ben sms-er van de premier. Net zoals Maxime Verhagen zijn eigen Twitter-abmtenaar heeft.

Toch wel nobel dat onze premier 23 seconden en 76 woorden over heeft voor het liefdesverdriet van een zanger. Eentje die twaalf jaar geleden een succesje had door over zijn oma te zingen. Wij dat zo bagger vonden dat we hem de grens over hebben getrapt. We zouden die Duitsers nog één keer terugpakken. En toen, toen Heineken geen levend promotiemateriaal meer had toen André Hazes doodging, mocht hij vol genade weer terugkomen. Die Jan Smit.

En een commentaar dat Jan Peter kreeg! Niet te zuinig. Zelfs Albert Verlinde had commentaar. En die is zo meningloos, dat het echt een hele prestatie is om daar commentaar van te krijgen. Andries Knevel viel bijna van zijn stoel van verbazing en Raoul Heertje wilde er, vol van principes, niets over zeggen bij Dit Was Het Nieuws. En mij? Mij hoor je lekker niet! Ik houd mijn mond. Ik zeg dit keer lekker niets. Nu mijn mond houden gaat later in mijn voordeel werken.

Ik verwacht dan vanaf nu wel bij elke relatiebreuk mijnerzijds een persconferentie gewijd aan mijn verdriet. Elke slet die mij bedriegt, al is het maar na een week. Ik wil 23 seconden van zijn tijd. Elke traan die ik laat, maar ook als ik zelf vreemdga. Ik wil op zijn minst 76 woorden over onze vriendschap en zijn smsjes. Elke fles die ik misbruik om haar te vergeten, maar ook gewoon omdat het lekker is. Ik wil zijn medeleven en aandacht. En ik wil daar dan het commentaar van Albert Verlinde onder horen. Ik wil een smsje van de sms-abmtenaar!

17 mei 2009

Soms dan snap ik er echt helemaal niets van. Nada. Noppes. Geen bal! Kunnen grote dingen zijn. Oorlog, Armoede. Honger. Maar dat ik dat niet begrijp, dat spreekt vanzelf. Daar doe ik ook geen moeite voor. Je kunt van niemand een logische redenering verwachten bij zulke grote zaken. Geen oorzaak en gevolg. Geen duidelijke uitleg. Geen hapklare oplossing.

Waar ik me wel over blijf verbazen zijn de kleine dingen in het leven waar ik geen vat op krijg. Die totaal onlogisch lijken en dan ook nog zonder reden. Die kleine huh-momentjes. Het vliegt voorbij, maar je blijft maar zitten met vragen. Hoe kan dat nou? Nee, dat was niet echt. Of toch? Ze zullen toch niet? Maar waarom dan?

Chocoprince is weer terug, nu in de oude vertrouwde verpakking! Maar die verpakking was toch echt anders toen ik acht was. Een netje van stof en geen plastic omhulsel. En waarom doen naaktslakken altijd als het regent een wedstrijdje wie de overkant van het fietspad levend haalt? En kan iemand misschien uitleggen waarom Dr. Oetker nu ineens Dr. Utker moet heten? En misschien wel het belangrijkste. Waarom zijn er niet meer kleuren M&M's? Ik wil wel eens wat anders maken dan de Mona Lisa.

Dat soort dingen vraag ik me af, de hele dag. Waarom? Waarom? Waarom dan toch? Of misschien nog wel belangrijker. Waarom niet?

Zo belande ik gisteravond in een klein theater in de buurt. Een amateurgezelschap speelde daar in drie uur drie musicals weg. Waarom? Nou ben ik al geen groot fan van musicals. Sterker nog, de laatste die ik zag was toen ik 12 was. En dat was de musical die we zelf opvoerden als slotfestijn in groep acht op de basisschool. Maar waarom drie musicals als een soort samenvatting het toneel opgooien? Waarom überhaupt een amateurgezelschap het professionele toneel op laten? Je wilt toch ook geen amateur-chirurg die je knieschijf opereert? Gewoon, omdat hij denkt dat hij het wel kan. Of een amateur-aannemer die je huis verbouwt? Omdat hem dat wel leuk lijkt. Of een amateur-fotograaf die ... Laat maar.

Of mijn bovenburen. De enige keer dat ik ze zag was toen ze anderhalf jaar geleden aan het verhuizen waren. Dozen, meubels en nog veel meer troep werden naar binnen gesleept. Waarom? Geen idee. Mijn bovenburen hebben al deze spullen namelijk helemaal niet nodig. Waar ze van leven? Geen idee. Wat ze overdag doen? Geen idee. Ik heb ze namelijk na de verhuizing nooit meer gezien. Het enige dat ik weet is dat ze elke nacht om exact half twee snoeiharde seks hebben. Het bed bonkt tegen de muur. Zij schreeuwt na ongeveer een kwartier en dan is het voorbij. Waarom?

Over een paar uur speelt de plaatselijke FC de bekerfinale tegen de FC uit Heerenveen. Samen reizen ze af naar Rotterdam om daar uit te vechten wie de beker mee naar huis mag nemen. Eindelijk iets waar ik wel wat van snap. Alles. Everything. En zeker de bal!

10 mei 2009

De zakdoekjes zijn op dit moment al lang vervangen door een wc-rol. Die gaat namelijk veel langer mee. Zat de verkoudheid eerst alleen nog in mijn linkerneusgat, in de loop van de week is die langzaam verplaatst naar het rechterneusgat. Overal liggen propjes wit papier en mijn oren ploppen bij elk geluid dat ik probeer te maken. Spierpijn gaat hand-in-hand met een zeurende hoofdpijn. Zal wel de griep zijn dus.

Ik weet het, snot en roggels zijn geen fijn onderwerp voor een weblog. Maar als je de hele week niets anders meemaakt dan grieperig op de bank hangen, schrijf je natuurlijk ook over niets anders. Leuker kan ik het niet maken, goorder wel.

En toch heb ik de laatste tijd geen varken geknuffeld, geen verjaardag in Mexico-stad gehad, de tequila een tijdje laten staan en geen Mexicaans restaurant in geweest ook! Het is al tijden geleden dat ik een heerlijke tortilla verorberd heb, ben alle mariachi-bandjes snel voorbij gelopen, draag nooit een sombrero en had toch al een hekel aan de Zangeres Zonder Naam.

"Ik heb mijn hart verloren in het mooie Mexico" - Zangeres Zonder Naam

Pijn aan je oren doet die lange uithaal, Mexi-iiiiiiiiicooooooo. Het land van gitaarmuziek, fiesta's en de rumba. Of tegenwoordig het land van pandemie, mondkapjes en dé griep. Het land van al mijn dromen. Alhoewel ik de laatste dagen in mijn dromen vooral hoestdrankjes in plaats van tequila zie, snot in plaats van guacamole en een warm dekbed in plaats van een poncho.

Ik blijf er altijd wonen. Je bent me alles waard. Een paradijs op aard. Ja dat ben jij!

Mexico, Mexicoo. Mexico, Mexi-iiiiiiiicoooooo.

03 mei 2009

Afgelopen donderdag reed een gek in een auto in op de menigte in Apeldoorn. Net iets voor twaalf. Aangenaam Koninginnedag weer. Zwarte Suzuki Swift. En nu zijn we vier dagen en zeven doden verder. De man achter het stuur hebben we allemaal gezien. Bebloed hoofd op de voorpagina van bijna alle kranten. Hij is één van de zeven.

Waarom hij het gedaan heeft? Die vraag is veel gesteld de laatste dagen. Maar is daar eigenlijk wel een bevredigend antwoord op? Is er een uitleg die wat pijn kan wegnemen? Kun je zoiets vreselijks wel uitleggen? Volgens mij kun je geen logica maken van iets dat niet logisch is. Je kunt iets dat krom is niet recht lullen. Geen enkel antwoord zou passen. Het is het werk van een gek en gekkenwerk is niet te verklaren.

Wat wel al snel te verklaren was, was dat het om een autochtone Nederlander ging. Nog voordat we doorhadden wat er precies gebeurd was, wist de NOS al te melden dat het om een autochtoon ging. Gelukkig geen allochtoon, nieuwkomer, niet westerse allochtoon, islamiet, gastarbeider of medelander. En niet alleen de NOS berichtte hier snel en duidelijk over, ook RTL Boulevard kon niet achterblijven. Albert was erg blij dat het een witte Nederlander was. Vrijdagavond deed het nieuwe vrouwenprogramma Vrouw en Paard het nog eens dunnetjes over en ook de vrouwen waren eenstemmig enthousiast dat het een blanke was. Stel je voor dat het een Turk geweest was.

Natuurlijk leeft deze discussie al jaren. Waarom melden de media de afkomst van iemand bij de berichtgeving over criminele activiteiten? Marokkaan slaat buschauffeur. Nigeriaan opgepakt voor afpersing. Turk ligt sociale uitkering op. Antiliaan smokkelt drugs. Genoeg voorbeelden. En al die jaren wordt er gevraagd wat het nut is van het melden van de afkomst. We zijn toch allemaal Nederlanders. Wit, zwart en alles daartussen.

Maar nu is het een keertje omgedraaid. Nu melden ze dat het om een autochtoon gaat. Een echte Nederlander. Een witte. Kort geschoren koppie. Net overhemd. Suzuki Swift. Het is er één van ons! Weer eens wat anders dan een krullenbol met lichtgetinte huidskleur op een scooter.

Maar wat is dat dan, zo'n echte Nederlander? Zo'n Autochtoon? Ik merkte dat ik best wel pissig werd. Dat ze dat nu ook al moeten benoemen. Was er al geen groot voorstander van dat ze het benoemden als het om een allochtoon ging. Kon me best voorstellen dat andere allochtonen dat vervelend vonden. En nu vind ik het vervelend dat ze hem een autochtoon noemen. Want dat ben ik ook. En niet alle autochtonen zijn zo. Ik in ieder geval niet.

Maar hoe autochtoon ben ik eigenlijk? Ben ik dat eigenlijk wel? Wanneer ben je dan autochtoon en wanneer allochtoon? Met een opa die lang geleden uit Marokko is gekomen? Of als asielzoeker vijftien jaar geleden gevlucht uit Joegoslavië? Of vorig jaar uit Amerika hier komen wonen voor je werk? Of ligt het toch aan het kleurtje dat je hebt? Wit is autochtoon en donker is allochtoon?